Canımın yarısının, her zaman söylediği ünlü bir söz var:"Ne yaparsan yap zamanın umrunda değilsin...".
Hayatının bekleme süreçlerini yaşadığında, birşeylerin biran önce gerçekleşmesini istediğinde, ne yaparsan yap vakti gelmediyse olmuyor o iş.
Zamanın geçmesini istiyorsun duruyor, durmasını istiyorsun geçiyor sanki...
Bu konu üzerine çok şey söyleyebilirim ama çıkardığım sonuç şu; bakmayı bilirsen zaman hep senin istediğini değil makul olanı yapıyor...
Yapmanız gerekeni olduğunuz anda yapın derim, ne bir adım ilerisini ne de gerisini düşünün...
Kardeşimin masaüstüne kaydettiği bir word belgesi gözüme çarptı bugün Ece Temelkuranın yazısı...
Seninle de paylaşayım dedim...
…….
Ne zaman üniversitelere konuşma yapmaya gittiysem ya da ne zaman benden daha genç biri benim ondan daha fazla bir şey bildiğimi sanarak bana sorduysa “bu işin olurunu”, dedim ki:
Üniversiteyi bitirince hemen çalışmaya başlama.
Git, dolaş, ülkeler gez, aç kal, meteliğe kurşun at, ama ne yap et, koşturmaya başlamadan önce biraz amaçsız yürü.
Maceraya çık, bedeli ne olursa olsun bunu yap.
Çünkü…
Çünkü hayat, onu erken anladığını sananlardan çok fena alır öcünü.
Bir şeyi vaktinde yaşamadan geçersen, çok sonra, seni rezil etme pahasına, sana yaşatır o eksik bıraktığın bölümü. Âşık mı olmadın on altı yaşında? Gelir seni kırk beşinde bulur, en olmaz zamanda.
Maceraya mı çıkmadın yirminde? Sürükleye sürükleye götürür seni otuz beşinde. Yırtık kot, yer bezinden hallice bir kazak giyip, nasıl göründüğüne aldırmadan geçiremedinse öğrencilik yıllarını mesela, elli yaşında, artık kalabalıkların gözleri seni hiç de öyle görmeyi beklemezken, sana giydirir o kot pantolonu.
Hayatı sakın erkenden yaşama, sonradan çok fena komik eder adamı.
Serserilik ederek geçirmeli insan serserilik edilecek yaşları.
Zira atlayıp geçtiğin ne varsa dönüp dolaşıp bulur insanın yakasını.
Kendini yaşatıncaya kadar yapışıp kalır.
(ECE TEMELKURAN)
